Estimadas compañeiras e compañeiros:
Dirixímonos a vós coa intención de poñer fin a esta situación na que nos atopamos de ruptura, de feito, da organización que durante anos (a maioría con décadas de militancia na organización e no movemento obreiro) fomos construíndo en común.
Para calquera militante revolucionario/a que mire como está hoxe o mundo, dun lado a agresión yankee a Venezuela, pasando pola guerra de Ucraína, o xenocidio en Palestina, a proliferación da extrema dereita, do bonapartismo ou o rearmamento imperialista. Pero doutro, as constantes irrupcións do movemento de masas, en especial da mocidade, como demostrou a onda de solidariedade con Palestina, as revoltas no mundo da chamada xeración Z e con importantes incorporacións do movemento obreiro (Italia, Portugal etc.), etc. En síntese, un período onde se reactualizan as condicións da época imperialista de crise, guerras, revolucións e contrarrevolucións, calquera se pode acabar facendo, de entrada, unha pregunta moi básica: como, no medio desta situación, onde queda ao descuberto o abismo que media entre eses dous polos: a situación obxectiva e a extrema debilidade subxectiva da clase obreira e da dirección revolucionaria da mesma, os/as militantes de Corriente Roja-LITci “divídense”?
Responder a esta situación no mundo era o desafío do XVI Congreso Mundial da LiTci
A Conferencia Internacional de CR, previa ao XVI Congreso Mundial, resolveu “poñer a política no posto de mando” fronte ao fraccionalismo e os debates de aparello que atravesaba a LiTci. Foi neste sentido que aprobamos unha serie de resolucións e documentos, tratando de dar resposta a esa situación mundial tan extremadamente complexa.
Con todo, moi lonxe desta preocupación, a tarefa do Congreso Mundial foi poñer no primeiro punto a expulsión de militantes de moitos anos, cos que non coincidiamos nas súas posicións, pero considerabamos que era unha atrocidade expulsalos. E peor aínda, o Congreso alentou aos partidos a que puidesen proseguir nesa liña de purgas ante as diferenzas de “réxime” xurdidas.
Cando era máis que necesario mirar de forma autocrítica as causas das nosas crises recorrentes, cuestionar a nosa maneira de razoar, como dicía o balance presentado ao Congreso, e dar un xiro de 180º, acometer unha verdadeira revolución na LITci, o Congreso optou por dinamitar a LITci, impoñendo un réxime burocrático e reafirmando a súa deriva autoproclamatoria, sectaria e desgraciadamente oportunista. Valga como exemplo a resolución sobre a guerra de Ucraína, onde canto máis se precipitan no mundo as xustas protestas contra o rearmamento imperialista, nós levamos máis de catro anos reclamando armas para Ucraína, o que en nome dunha reclamación xusta, o repudio á invasión rusa, levounos a acabar pegados aos aliados de EE.UU. e a OTAN, ao monicreque Zelenski; a descoñecer o carácter “plurinacional” de Ucraína e a non facer chamamento algún á clase obreira rusa para que enfronte ao seu propio imperialismo. É dicir, todo o oposto a soster un programa e unha política de independencia de clase fronte á guerra e o armamentismo.
Fai falta un proxecto estratéxico, un proxecto socialista para a clase obreira e oprimidos do mundo
A gran tarefa revolucionaria é definir un proxecto estratéxico, avanzar na actualización do proxecto socialista fronte á barbarie do sistema capitalista, pero tamén fronte á infame amalgama entre estalinismo e socialismo, que o fracaso do “socialismo real”, do totalitarismo burocrático, impuxo, e á non menos perversa estratexia socialdemócrata de amalgamar socialismo a xestión gradual do capitalismo, ata o liberalismo actual.
Non hai forma de disputar a conciencia obreira, de xerar conciencia de clase, sen unha actualización do proxecto socialista, que vexa como tras a caída do chamado “socialismo real” imos articulando un discurso que combata esas amalgamas. Que, como dixese Marx, “libere aos vivos do peso dos mortos” e contrapoña ao desastre burgués as posibilidades dun proxecto de democracia obreira, de democracia consellista; de planificación socialista fronte á destrución do planeta e a obscena desigualdade social; que analice os procesos de revolucións e revoltas que veñen sucedendo nos últimos 25 anos ao redor dos grandes feitos da loita de clases: a Primavera Árabe; as guerras, en especial a de Ucraína; Siria, o xenocidio en Palestina…, e aborde así os problemas estratéxicos da construción dun Partido mundial para a revolución socialista, que nós entendemos como a reconstrución/refundación da IVª Internacional, unha tarefa na que felizmente nin estabamos nin estamos sós/as.
A maioría da dirección de Corriente Roja sumouse á deriva burocrática e oportunista da LITci
A maioría da dirección de Corriente Roja pasou de poñer a “política no posto de mando” e profundar esta reflexión, a avalar a deriva da LITci. Contra o resolto na propia Conferencia Internacional de Corriente Roja, a delegación elixida para ese Congreso Mundial non presentou a resolución votada de maneira case unánime por esta Conferencia contra as expulsións e o non peche do XVI Congreso Mundial para continuar debaténdose os puntos políticos centrais.
O Congreso Extraordinario de Corriente Roja que solicitamos foi convocado, pero en lugar de selo para profundar os documentos que a propia maioría da dirección presentara ao Congreso Mundial e a liña da Conferencia Internacional de profundar nestes debates do proxecto estratéxico (corrixir a liña con respecto á guerra de Ucraína, o balance dos acontecementos de Siria e a Primavera Árabe, o auxe da extrema dereita expresada, entre outras, na chamada guerra xudicial (lawfare) de Brasil a Arxentina, por citar dous casos de repercusión mundial, así como no balance crítico das teorizacións de Moreno e a LITci sobre a chamada “revolución democrática” e a lóxica “obxetivista” que impregnaron as nosas elaboracións e posicións durante anos, e fundamentalmente en recuperar a tarefa de reconstrución da IVª Internacional), converteuse na versión “nacional” do burocratismo manifestado no Congreso Mundial da LITci, atrasando ou directamente impedindo a publicación de varios textos dos que presentamos.
Nós, por respecto a tantos anos xuntas/os e a toda a militancia, non imos contribuír a unha situación onde o lexítimo e necesario debate acabe aparecendo aos ollos de simpatizantes, amigas/os e activistas como unha sorte de guerra de seita. Así pois, ata aquí chegamos.
Imos unir forzas coas/os camaradas de a CRT nun Comité conxunto e nun Movemento internacional por un Partido Mundial para a revolución socialista, xunto á CRP-CI e outras organizacións internacionalistas
Imos unir forzas para poñer no centro a tarefa de construír un partido mundial para a revolución socialista, que nós/os entendemos que é a loita por reconstruír/refundar a IVª Internacional, sobre a base da Teoría-programa da Revolución Permanente e o Programa de Transición para a revolución socialista.
Para iso nestes días propoñémonos conformar un Comité́ conxunto coas/os compañeiras/os de CRT (Corrente Revolucionaria dos Traballadores/as), que profunde os debates estratéxicos, programáticos e políticos, asumindo conxuntamente as tarefas estatais e internacionais derivadas das esixencias da loita de clases, co obxectivo de sentar bases sólidas que permitan a fusión de ambos os grupos nunha única organización revolucionaria, que sexa un paso máis para seguir agrupando forzas. Un proxecto moi superior á suma das nosas forzas, que sente as bases para construír un gran partido de traballadores/as revolucionario no Estado español.
Imos xunto ás compañeiras e compañeiros da Corrente Revolución Permanente-Cuarta Internacional-CRP.CI; de March to Socialism de Corea do Sur; Rouge de Bélxica; What is to be done de Canadá, a impulsar a iniciativa de poñer en pé un Movemento por unha Internacional da Revolución Socialista. E farémolo poñendo encima da mesa para o seu debate os acordos, as dúbidas e as diferenzas, para tentar resolvelas xuntos/as, mentres intervimos nos desafíos diarios da loita de clases.
Abordamos a constitución deste Comité conxunto convencidos/as de que a vida nos brinda a oportunidade de construír desde xa un proxecto estatal e internacional que axunta a nivel local a tradición obreira, a militancia dunha xeración de trotskistas dos anos 70 e a transición, con militantes revolucionarios/as que expresan o empuxe da mocidade e forman parte destacada do actual ascenso xuvenil. E expresa a nivel internacional a confluencia de militantes da IVª Internacional, procedentes de correntes distintas. Un Comité Conxunto que é de partida máis que unha suma de dous grupos e que pode e debe ser un referente para traballar con outros sectores que xa hai ou van xurdindo a nivel estatal e internacional á calor da loita de clases.
Que a vida dea e quite razóns
Os documentos que fomos escribindo neste período, incluídos os que non se nos publicaron, están desde xa ao dispor de toda a militancia de Corriente Roja, da LITci e de calquera activista obreiro e da mocidade. O ofrecemento para debater sobre o proxecto estratéxico socialista segue aberto para quen queira e non renunciamos a que os feitos da realidade, que son testarudos, póidannos volver achegar.
Declarámonos trotskistas e militantes da IVª Internacional. Nas nosas críticas, que sempre foron tamén autocríticas, non consideramos nin consideramos, como si se fixo connosco, “traidores” a ninguén. Eses cualificativos, sacados do arsenal do estalinismo, son impropios entre camaradas que compartimos moitos anos de loita e non traspasamos a barreira de clase.
Abordamos esta nova tarefa sen renunciar a seguir afondando no noso propio balance e sen descoñecer nin unha soa das enormes dificultades que este desafío entraña, pero facémolo tamén á maneira do vello Trotski, como “optimistas de longa e penetrante mirada”, ese optimismo que nada ten que ver coa inxenuidade ou o determinismo senón co sentido histórico. Mentres a outra cara da realidade da barbarie deste sistema sexa a loita da mocidade, os/as traballadores/as e oprimidas/os; mentres haxa revolucionarios/as que, lonxe da autocompracencia e a autoproclamación, sigan levantando as bandeiras do socialismo, da IVª Internacional e a auto organización obreira, a historia segue aberta.
Corrente Vermella
